Προς μια βιώσιμη εθνική πολιτική

Η ιστορία της Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα είναι μία χώρα με απέραντους πολιτικούς που δεν παράγουν πολιτική! Μία εθνική πολιτική απαιτεί όραμα και στόχους. 30 χρόνια με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία μας αφήσανε με μειωμένη εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο, τεράστια δημόσια χρέη, διαλαλημένη παιδεία, πανεπιστήμια φαντάσματα και μια θέση στην ΕΕ όπου είμαστε οι καταναλωτές το τελευταίο καταφύγιο για ευρωπαϊκά και άλλα ξένα προϊόντα αλλά ανίσχυρη οικονομία παραγωγής.

Σήμερα οι ελληνικές οικογένειες είναι καταχρεωμένοι γιατί οι μισθοί μένανε χαμηλοί αλλά το κόστος ζωής πήγε στα ύψη. Το κράτος ασκούσε μια πολιτική με τα κοινοτικά ταμεία συνοχής να ευνοήσει τις κατασκευαστικές εταιρίες. Γέμισε η πρωτεύουσα με πολυκατοικίες ακόμα στα βουνά και ολυμπιακά στάδια τα περισσότερα μιας χρήσης.

Η ποιότητα ανάπτυξης είναι χαμηλή. Ελάχιστα έρευνα και τεχνολογία και μέτριες υπηρεσίες. Η βιομηχανία ακόμα κλάδους σαν επισκευές πλοίων που άνθησαν μια εποχή συρρικνώθηκε σημαντικά. Η υφαντουργεία στη βόρεια Ελλάδα καταστράφηκε.

Οι Τουρκία έχει τώρα ΑΕΠ τουλάχιστον τρείς φορές το ελληνικό με πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια για στρατιωτικές δαπάνες και ενισχυμένη βιομηχανία και τεχνολογία για εθνική άμυνα. Τα κοινοτικά προγράμματα θα τελειώσουν τα επόμενα χρόνια. Η Ελλάδα δεν έχει μια ισχυρή, δυναμική οικονομία να αποκτήσει διαπραγματευτικό βάρος στην ΕΕ. Χωρίς μια εύρωστη οικονομία η Ελλάδα κινδυνεύει σαν έθνος.

Σίγουρα υπάρχουν καλύτερα παραδείγματα. Η Ιρλανδία προωθούσε μια οικονομία υπηρεσιών, αναβάθμισε τα πανεπιστήμιά της και εξασφάλισε ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον για επενδύσεις με χαμηλή φορολογία. Το Ισραήλ κατόρθωσε να δημιουργήσει μία οικονομία υψηλής τεχνολογίας όπου κατέχει κυρίαρχη παγκόσμια θέση με τις ΗΠΑ και Σκανδιναβία. Ακόμα στο ναυτιλιακό κλάδο ο οποίος δεν είχε κρατική παρέμβαση και πήγε σχετικά καλά με καλή πρόοδο, θα μπορούσαμε να κάναμε πολύ περισσότερα.

Παρ’ όλο που υπάρχουν κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες με κύρος, δυστυχώς οι πολιτικοί έχουν καταδικάσει τη νεολαία μας σε μισερή κρατικοδίαιτη παιδεία όπου οι αξιόλογοι δεν χωράνε και το άριστο δεν ακούγεται.

Μόνο η ελληνική αριστερά ήταν περιφανή και ευχαριστημένη. Κάνανε συστηματικά καταχρήσεις με το άσυλο και καταληψίες. Η Αθήνα έγινε πεδίο μάχης με τους κουκουλοφόρους τους και ενισχύσεις αλλοδαπών στην πλευρά τους. Πρόσφατα έχουμε και αύξηση τρομοκρατικές επιθέσεις στην αστυνομία μας. Έτσι έχουμε καταντήσει με την πνευματική κυριαρχία της αριστεράς τόσα χρόνια. Η νοοτροπία της αριστεράς σημαίνει μόνιμη υπανάπτυξη και φτώχεια. Ποιος θα επενδύσει ή διδάσκει στη χώρα μας σε τέτοιο κλίμα;

Πιστεύω ότι ΛΑ.Ο.Σ πρέπει να διαμορφώσει σαφείς θέσεις σε βιώσιμη εθνική πολιτική γιατί αποτελεί καίρο θέμα. Χρειάζεται κόσμος διανόησης και απαιτεί επίμονη δουλειά.