Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Οι καλοβολεμένοι ράθυμοι υποτελείς των στείρων ιδεοληψιών που επέβαλαν με τις ατελείς προσεγγίσεις τους την απανταχού παρουσία της Νέας Τάξης πραγμάτων με τα σημερινά οδυνηρά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα προσπαθούν να αποκρούσουν απορριπτικά τον Πατριωτικό, Παρεμβατισμό ή και αρνούμενοι αυτή τούτη την ύπαρξή του. Αν ο κόσμος είναι διηρημένος ανάμεσα στον Καπιταλισμό ( με την έννοια της Δημοκρατίας) και της Αριστεράς ( με την έννοια του ολοκληρωτισμού) που βρίσκεται ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός; Θεωρείται είτε ως ταυτόσημος με τον Καπιταλισμό, είτε ως ρέπουσα πρόταση προς τον ολοκληρωτισμό. Όταν τον καταδικάζουν ταυτόχρονα καπιταλιστές και σοσιαλιστές, – δημοκρατικοί και ολοκληρωτικοί – του κάνουν την τιμή να αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της αυθύπαρκτης παρουσίας του μέσα στον κοινωνικοπολιτικό χώρο.
Κάποιοι διανοούμενοι, σπεύδουν να καταδικάσουν ή να αρνηθούν τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Ο Ζ. Φρ. Ρεβέλ, που το βιβλίο του έκανε του συρμού την έκφραση «ο πειρασμός του ολοκληρωτισμού» , έχει περιγράψει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό ως «πολιτικοοικονομικό σύστημα, που κατόρθωσε να συμφιλίωση εύστοχα τον σοσιαλισμό με την ελευθερία , και την αυτοκυβέρνηση που έχει πετύχει αξιόλογα πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνική δικαιοσύνη και που έχει το πρόσθετο χάρισμα ότι είναι απολύτως υπαρκτό»
Επίσης , ο Ραιημον Αρόν έχει γράψει ότι, κατά την γνώμη του, όλες οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες και οι θεσμοί των « θα εξελιχθούν προς την κατεύθυνση μιας μορφής Σοσιαλισμού, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο Σοσιαλισμός αυτός, περιοριζόμενος στο ελάχιστο από τις δυνάμεις της δημοκρατικής διαδικασίας, συνεπιφέρει: ένα κρατικό παρεμβατισμό για την εξασφάλιση γενικής ισορροπίας στο κύκλωμα των οικονομικών δραστηριοτήτων και για τον περιορισμό στο ελάχιστο των κοινωνικών αντίκτυπων των αιφνιδίων διακυμάνσεων της οικονομικής λειτουργίας μια κοινωνική νομοθεσία εγγυώμενη βασικά δικαιώματα, ιδίως στους τομείς της παιδείας και της υγείας, μια άμεση και προοδευτικά αυξανόμενης ( όχι αναλογική) φορολογία και τελικά ένα λίγο πολύ ευρύ τομέα δημόσιας οικονομικής δραστηριότητας».
Το ευρύτερο σοσιαλιστικό σύστημα, αλλά και ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός όπως εννοείται από τους Ρεβέλ και Αρόν, δεν είναι ολοκληρωτικό. Είναι φιλελεύθερο. Επίσης δεν είναι καπιταλιστικό, αν και περιλαμβάνει καπιταλιστικά στοιχεία. Η σχέση καπιταλισμού – Πατριωτικού Παρεμβατισμού μοιάζει με τη σχέση μηχανής – αυτοκινήτου.»Το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής» γράφει ο Ραβέλ, είναι «κοινωνικά ουδέτερο. Το κέντρο του είναι αποκλειστικά οικονομικό. Στοχεύει στην παραγωγή, το κέρδος και τις επενδύσεις, αλλά ως λειτουργίας καθαρά, οικονομική, δεν έχει κοινωνικούς ευαισθησία και σκοπούς». Ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός προσδίδει στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό ένα κοινωνικό στόχο, με το να χρησιμοποιεί την πλουτοπαραγωγική του ικανότητα για την προαγωγή κοινωνικών σκοπών.
Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος, σε χώρες όπως η Σουηδία έχει ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την οικονομική ανάπτυξη με μια φορολογική πολιτική, η οποία επιτρέπει στις καλά οργανωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ευημερούν. Επίσης, πέτυχε να διατηρήσει την παραγωγή και την εργατική απασχόληση σε ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα κατά την διάρκεια περιόδων οικονομικής ύφεσης. Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος έβαλε στο χέρι ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πλούτου που παράγεται από το οικονομικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει σημαντικά πλεονεκτήματα υπέρ των πολιτών. Ταυτόχρονα , πρόσεξε να αφήσει αρκετά περιθώρια κέρδους στις επιχειρήσεις, ώστε να έχουν αυτές την δυνατότητα και το κίνητρο να επαναεπνδύσουν τα κέρδη αυτά στο οικονομικό κύκλωμα και έτσι να παραμένουν παραγωγικές. Αν υπερβολικά μεγάλο μέρος των κερδών περιέχεται στο κράτος – πρόνοιας, η βιομηχανία μαραζώνει και τελικά δεν παράγονται όσα χρήματα απαιτούνται για την εξασφάλιση της πρόνοιας αυτής.
Ο Λ. Κολακόφσκυ πρόσφερε τελευταία ένα χρήσιμο ορισμό του Σοσιαλισμού. «δεν είναι κράτος τελειότητας», είπε, «αλλά κίνηση προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης του αιτήματος για περισσότερη ισότητα, ελευθερία και αποτελεσματικότητα – μια προσπάθεια που αξίζει μόνο κατά το μέρος που οι φορείς της δεν είναι μόνο συνειδητοί της περιπλοκότητας των προβλημάτων, των εγγενών σε κάθε μια από τις παραπάνω επιδιώξεις χωριστά, αλλ΄ επίσης του γεγονότος ότι οι επιδιώξεις αυτές αλληλοπεριορίζονται αμοιβαία και μπορούν να υλοποιηθούν μόνο με τον αμοιβαίο συμβιβασμό». Οι επικριτές του Πατριωτικού Παρεμβατισμού, είτε αριστεροί είναι είτε συντηρητικοί, θα διαμαρτυρηθούν ότι αυτά όλα δεν είναι εύκολα βατά. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους. Θα προσθέσουμε ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε πατριωτική παρέμβαση τη μορφή αυτή. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους, θα προσθέσουμε μάλιστα ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε τη μορφή αυτή της δράσης Σοσιαλισμού ως Πατριωτική Παρέμβαση. – όρος που εκφράζει σαφώς την επιταγή για συνεχή δημοκρατική μεταρρύθμιση, που εμπνέει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό .
Είναι σημαντικό ότι οι Αριστεροί – σοσιαλιστές και οι καπιταλιστές – νεοφιλελεύθεροι στον αγώνα τους εναντίον του Πατριωτικού Παρεμβατισμού δεν έχουν ουσιαστικά να προτείνουν διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις. Μερικοί Αριστεροί μιλούν για την από μέρους των εργαζομένων ανάληψη της διοίκησης των προβληματικών εργοστασίων. Αλλά η βιομηχανική δημοκρατία είναι βασικός στόχος (και με διαφορετικές μορφές συμμετοχή εργαζομένων στα Δ.Σ) με την μεταρρυθμιστική Πατριωτική παρέμβαση και των εργατικών ενώσεων, συνδικάτων, το μέλλον της δεν μπορεί παρά να εξαρτηθεί από τις επιθυμίας των ιδεών των πολιτών, εργατών και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι Αριστεροί σοσιαλιστές δεν βλέπουν μεγάλη χρησιμότητα στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Μέχρι τώρα, όμως, δεν μας πρότειναν μια εναλλακτική λύση, η οποία να μην συνεπάγεται την κεντρικά προγραμματισμένη οικονομία, στα πλαίσια της οποίας όλες οι αποφάσεις παίρνονταν από μια πανίσχυρη γραφειοκρατία, ένα σύστημα φανερά αντιδημοκρατικό και πολύ λίγο αποτελεσματικό. Οι Νεοφιλελεύθεροι πολέμιοι της Παρεμβατικής Δημοκρατίας απορρίπτουν τις σοσιαλδημοκρατικές πεποιθήσεις. Όταν όμως βρίσκονται στην εξουσία δεν κάνουν τίποτα που να τείνει στην αναίρεσή τους. Γνωρίζουν ότι η ανάκληση των μέτρων, στα οποία στηρίζεται το κράτος – πρόνοια, δεν είναι ούτε πρακτικός εφικτή ούτε πολιτικά σκόπιμη.
Η επικρατούσα τάση είναι η τάση για περισσότερη δημοκρατία. Συνεπώς στα κινήματα για περισσότερη δημοκρατία πρέπει να αναζητήσουμε την έκφραση της τρέχουσας πολιτικής ζωτικότητας. Μόνο με την ειλικρινή αγάπη για την μεταρρύθμιση, την βελτίωση και την ενίσχυση της δημοκρατικής κοινωνίας, μπορεί να προκύψει το είδος της πολιτικής βούλησης, που όχι μόνο αποβλέπει στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας, αλλά θέλει να την δει εφαρμοσμένη διεθνώς.
Η τάση αυτή δεν θα ισχυροποιηθεί αν η Πατριωτική Παρέμβαση, όπως την ορίσαμε παραπάνω, δεν συνειδητοποίηση σε όλο της το βάθος την αλήθεια ότι ο Αριστερός σοσιαλισμός και ο Νεοφιλελεύθερο καπιταλισμός αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο στην προσπάθεια για την επίτευξη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Αλλά η τάση αυτή δεν θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τους ανθρώπους που εμπνέονται από τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Θα εξαρτηθεί επίσης από τους απολογητές των δύο υπαρκτών κοσμοθεωριών ( Σοσιαλισμού – καπιταλισμού). Αν οι τελευταίοι εξακολουθούν να περιγράφουν την Πατριωτική Παρέμβαση ως το ασυνείδητο υπηρέτη του ολοκληρωτισμού, θα ανακόψουν ασφαλώς την κίνηση για περισσότερη δημοκρατία. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός είναι ο ιδεώδης και ο απόλυτα συνειδητός υπηρέτης της Δημοκρατίας και όχι εχθρός της, αλλά η κυριότερη ελπίδα της.
ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ

Advertisements