ΧΑΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ: Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΟΦΕΡΕΙ…ΑΣ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ!!!

Περιγραφή:
Ο Κύπριος δημοσιογράφος-συγγραφέας-εκπαιδευτικός Χάρης Νικολαΐδης, που εργαζόταν ως καθηγητής στην Ταϊλάνδη από το 2003 έως το 2005, συνελήφθη την ώρα που εγκατέλειπε τη χώρα τον περασμένο Αύγουστο.
Από το 2006 ζούσε στη Μελβούρνη και δημοσιογραφούσε για την ομογενειακή εφημερίδα «Νέος Κόσμος». Τον περασμένο χρόνο επισκέφθηκε την Ταϊλάνδη, όπου ζει η φίλη του, χωρίς να γνωρίζει ότι είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης σε βάρος του δύο χρόνια νωρίτερα.
Η κατηγορία εναντίον του βασίζεται σε παράγραφο νουβέλας του, που είχε γράψει το 2005, με τίτλο «Αληθοφάνεια», και αναφερόταν σε ανώνυμο Ταϊλανδό εστεμμένο πρίγκιπα και τη σκανδαλώδη ζωή του. Το βιβλίο τυπώθηκε μόνο σε 50 αντίτυπα και πουλήθηκαν λιγότερα από δέκα.
Έκτοτε, παρά τις κινητοποιήσεις, ο Νικολαίδης βρίσκεται έγκλειστος σε ένα μπουντρούμι της Μπάγκογκ χωρίς να του έχουν απαγγελθεί επίσημα κατηγορίες και χωρίς να έχει καθοριστεί ημερομηνία της δίκης του.

Ο ίδιος ζήτησε επίσημα συγγνώμη από την βασιλική οικογένεια, χωρίς αποτέλεσμα, ενώ και οι τρεις αιτήσεις του για αποφυλάκιση απορρίφθηκαν. Σύμφωνα με τους γονείς του αλλά και τον δικηγόρο του, ο Νικολαϊδης βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση στο ίδιο κελί μαζί με άλλους 57 κρατούμενους, κάποιοι από τους οποίους είναι άρρωστοι και τουλάχιστον ένας έχει πεθάνει.

Δυναμώστε ολοι την φώνη της ελευθερίας του λόγου και βοηθήστε να ακουστούν σε ολο τον κόσμο οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.
Καλέστε ολους σας τους φίλους και γνωστούς να στηρίξουν την προσπά8εια αυτή που κάνουμε….
Στην θέση του Χάρη θα μπορούσε να βρίσκεται ο οποιοσδήποτε απο έμας. Φοιτητής, μαθητής, νέος-γέρος, εργάτης-διευθυντής,καλλιτέχνης, διάσημος, άσημος…οποιοσδήποτε έλεγε την άποψη του είτε μέσω της τέχνης, είτε μέσω μιας απλής συνομιλίας.

Ομάδα για την απελευθέρωση του Χάρη Νικολαίδη

ΟΜΙΛΙΑ Γ. ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ ΟΛΓΚΑΤΣ


Ομιλία του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Γ. Καρατζαφέρη, κατά τη σημερινή συζήτηση στη Βουλή επί της επίκαιρης ερώτησης στον Πρωθυπουργό με θέμα, την στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης απέναντι στην ομολογία της διάπραξης εγκλημάτων πολέμου κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ (Πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού): Δεν είναι κακό κ. Πρόεδρε ότι ο Πρωθυπουργός δεν ήρθε σήμερα εις την αίθουσα. Η δικαιολογία η οποία υπεβλήθη όμως δεν νομίζω ότι ήτανε τόσο ισχυρή. Όταν έχει 2 σημαντικές ερωτήσεις από 2 πολιτικούς αρχηγούς, μπορούσε να βάλει την οικονομική
επιτροπή στις 12:00 και όχι στις 10:00. Αντιλαμβάνομαι ότι ο Πρωθυπουργός αισθάνεται λίγο δυσάρεστα με κάποια πράγματα και για αυτό δεν θέλει να τα αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο και αντί του ιδίου έστειλε την «εν δυνάμει Πρωθυπουργό» να απαντήσει σε αυτό το θέμα. Κατανοούμε το πρόβλημα του πρωθυπουργού. Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι τον αξιότιμο Πρόεδρο του ΣΥΝ γιατί δεν έρχεται. Δεν είναι κακό να μιλάμε με Υπουργούς. Εχθές είχαμε συζήτηση στη Βουλή, μιλήσαμε με την αξιότιμη Υφυπουργό εργασίας. Δηλαδή αν αρχίσουμε, δεν μιλώ εγώ αν δεν είναι ο ομόλογος μου, αυτό δεν προάγει την Δημοκρατία και αυτού του είδους οι
«βεντετισμοί» βλάπτουν και θα ήθελα να το ακούσει αυτό το θέμα ο κ. Αλαβάνος.

Κυρία Υπουργέ σας άκουσα με μεγάλη προσοχή και το συμπέρασμα που έβγαλα για άλλη μια φορά είναι ότι η εξωτερική μας πολιτική είναι φρόνιμα με γιώτα. Αδυνατείτε να βάλετε ήτα. Και η διαφορά μας είναι αυτό το ήτα. Τα βλέπετε κάτω από μια πλευρά πολύ «light», ήσυχα, ήρεμα και να προχωρήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Πόσες ερωτήσεις έγιναν από ευρωβουλευτές σας στο θέμα αυτό; Εμείς καταθέσαμε αμέσως με τον πρεσβευτή μας Γ. Γεωργίου ερώτηση την ίδια ημέρα. Πόσοι βουλευτές στο Συμβούλιο της Ευρώπης το έθεσαν αυτό το θέμα; Εσείς τι κάνετε; Γιατί δεν ζητάτε την έκδοση εδώ του κ.Αττίλα Ολγκάτς; Τι κάνουν οι Τούρκοι; Τον δικάζουν εκεί, θα τον καταδικάσουν, θα τον κλείσουν 5-6 χρόνια μέσα, θα πουν αφού εκτίσει την ποινή να πάει έξω, για να μην πάει και ομολογήσει.

Αυτό που θέλει η Τουρκία είναι να μην ομολογήσει. Δηλαδή αυτό που δεν έκανε το ΠΑΣΟΚ με τον Οτσαλάν όταν ήρθε εδώ, να τον κλείσει 7 χρόνια στο Κορυδαλό και να έχουμε και λαμβάνειν. Να μην τον στείλουμε έξω τον Οτσαλάν με ότι συνέβη. Αυτό λοιπόν κάνει η Τουρκία τώρα. Η Τουρκία λοιπόν άρχισε τις ανακρίσεις, θα τον κλείσει μέσα, για να μην πάμε και τον στριμώξουμε σε κάποιο διεθνές φόρουμ και μιλήσει και πει ορισμένα πράγματα. Βεβαίως δεν είναι μόνο ο κ. Ολγκάτς, είναι και ο διοικητής του. Πρέπει και εμείς να μάθουμε ποιος είναι αυτός ο διοικητής. Είναι ένα προνομιακό στοιχείο και εξέλιξη για την Ελλάδα, και η Τουρκία το αισθάνεται ότι είναι στριμωγμένη στην γωνία. Και βεβαίως εδώ πρέπει να καυτηριάσω εφημερίδες οι οποίες προσπαθούν να ανοίξουν καινούργια μέτωπα, την στιγμή που έχουμε αυτό το προνόμιο και να μας πάνε σε άλλα θέματα , όπου αποδεχθήκαμε την όχι και τόσο σωστή και κρίσιμη πράξη του κ. Σημίτη. Αυτό για να μην αφήνω να αιωρούνται πράγματα και να υπάρχουν κενά.

Κυρία Υπουργέ, εχθές σπεύσατε να ενημερώσετε την Επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων για την πρόοδο
με την Τουρκία. Εγώ θα σας θυμίσω μόνο ότι τα τελευταία 50 χρόνια, η Τουρκία μας ανοίγει πληγές. Να θυμίσω τα Σεπτεμβριανά του 1955, τα γεγονότα του 1964, που έσπευσε ο αείμνηστος Α.Παπανδρέου να βρει τον Τζόνσον για να αποσοβήσει μια εισβολή, τα γεγονότα του 1974, το
1983 με την αναγνώριση από την Τουρκία τότε του ψευδοκράτους, το 1996 τις δολοφονίες του Σολωμού Ισαάκ.

Εχθές που συνεδριάζαμε πάνω από το
Φαρμακονήσι πετούσαν τούρκικα πολεμικά, αυτή είναι η διαγωγή τους. Εμείς τι κάνουμε; Καλοδεχόμαστε τις προκλήσεις, τις ξεχνάμε, τις βάζουμε στο χρονοντούλαπο και μετά λέμε ελάτε να σας βάλουμε στην Ευρώπη. Ζητήστε λοιπόν, θα σας αφήσουμε να μπείτε εάν μας πείτε τι έχουν γίνει οι 1619 αγνοούμενοι, Ελληνοκύπριοι και Έλληνες. Τι φοβόσαστε; Υπάρχει αγνοούμενο παιδί ο Χρηστάκης ο Γεωργίου μόλις 5 ετών το 1974, και δέχθηκε ο Ντενκτάς ότι είναι έτσι, και είπε θα το επιστρέψω, και 33 χρόνια δεν έχουν επιστρέψει αυτό το παιδί. Κάντε κάτι. Εγώ εχθές έστειλα επιστολή στον πρόεδρο της επιτροπής
αναφορών, τον κ Λιβίνσκι και του λέω, να συνεδριάσεις και να μας φωνάξεις πάνω να σου πούμε τι γίνεται.

Δυναμώστε το θέμα κ.Υπουργέ. Έχετε και τις δυνατότητες και τον τρόπο τον γνωρίζετε. Εγώ θα καταθέσω εδώ στην Βουλή τα έγγραφα της δικής μας παρέμβασης για να φανεί ότι κάποιοι σε αυτό τον τόπο δεν μένουνε στα λόγια και προχωράνε σε μια συγκεκριμένη πράξη.
Κυρια Υπουργέ καταλαβαίνω την ανάγκη να υπηρετήσετε τις καλές σχέσεις με την γείτονα. Ξέρω ότι αυτό είναι μια διαχρονική επιθυμία των Αμερικανών και γνωρίζω πάρα πολύ καλά και την δική σας ανάγκη αλλά και του Πρωθυπουργού να τα έχετε καλά με τον Αμερικάνο. Βλέπουμε μεγάλη μάχη και διαγωνισμούς μεταξύ του κ.Καραμανλή και του κ. Παπανδρέου ποιος θα βγάλει
φωτογραφία με τον Ομπάμα. Θα σωθεί το κύρος και το πολιτικό γόητρο εκάστου εξ� αυτών με μια φωτογραφία. Είδα εσείς πως πασχίζετε να δείτε τη κ. Χίλαρι Κλίντον. Θα τους δείτε, πείτε τους και μια κουβέντα. Μην μας πείτε ότι λέτε, γιατί το αντίκτυπο κάθε συναντήσεως το εισπράττουμε. Εντέλει, δεν ξέρω αυτός ο κ. Ολγκάτς τι σημαίνει στα Τούρκικα, αλλά στα αγγλικά σημαίνει αυτό
που είναι.

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Οι καλοβολεμένοι ράθυμοι υποτελείς των στείρων ιδεοληψιών που επέβαλαν με τις ατελείς προσεγγίσεις τους την απανταχού παρουσία της Νέας Τάξης πραγμάτων με τα σημερινά οδυνηρά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα προσπαθούν να αποκρούσουν απορριπτικά τον Πατριωτικό, Παρεμβατισμό ή και αρνούμενοι αυτή τούτη την ύπαρξή του. Αν ο κόσμος είναι διηρημένος ανάμεσα στον Καπιταλισμό ( με την έννοια της Δημοκρατίας) και της Αριστεράς ( με την έννοια του ολοκληρωτισμού) που βρίσκεται ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός; Θεωρείται είτε ως ταυτόσημος με τον Καπιταλισμό, είτε ως ρέπουσα πρόταση προς τον ολοκληρωτισμό. Όταν τον καταδικάζουν ταυτόχρονα καπιταλιστές και σοσιαλιστές, – δημοκρατικοί και ολοκληρωτικοί – του κάνουν την τιμή να αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της αυθύπαρκτης παρουσίας του μέσα στον κοινωνικοπολιτικό χώρο.
Κάποιοι διανοούμενοι, σπεύδουν να καταδικάσουν ή να αρνηθούν τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Ο Ζ. Φρ. Ρεβέλ, που το βιβλίο του έκανε του συρμού την έκφραση «ο πειρασμός του ολοκληρωτισμού» , έχει περιγράψει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό ως «πολιτικοοικονομικό σύστημα, που κατόρθωσε να συμφιλίωση εύστοχα τον σοσιαλισμό με την ελευθερία , και την αυτοκυβέρνηση που έχει πετύχει αξιόλογα πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνική δικαιοσύνη και που έχει το πρόσθετο χάρισμα ότι είναι απολύτως υπαρκτό»
Επίσης , ο Ραιημον Αρόν έχει γράψει ότι, κατά την γνώμη του, όλες οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες και οι θεσμοί των « θα εξελιχθούν προς την κατεύθυνση μιας μορφής Σοσιαλισμού, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο Σοσιαλισμός αυτός, περιοριζόμενος στο ελάχιστο από τις δυνάμεις της δημοκρατικής διαδικασίας, συνεπιφέρει: ένα κρατικό παρεμβατισμό για την εξασφάλιση γενικής ισορροπίας στο κύκλωμα των οικονομικών δραστηριοτήτων και για τον περιορισμό στο ελάχιστο των κοινωνικών αντίκτυπων των αιφνιδίων διακυμάνσεων της οικονομικής λειτουργίας μια κοινωνική νομοθεσία εγγυώμενη βασικά δικαιώματα, ιδίως στους τομείς της παιδείας και της υγείας, μια άμεση και προοδευτικά αυξανόμενης ( όχι αναλογική) φορολογία και τελικά ένα λίγο πολύ ευρύ τομέα δημόσιας οικονομικής δραστηριότητας».
Το ευρύτερο σοσιαλιστικό σύστημα, αλλά και ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός όπως εννοείται από τους Ρεβέλ και Αρόν, δεν είναι ολοκληρωτικό. Είναι φιλελεύθερο. Επίσης δεν είναι καπιταλιστικό, αν και περιλαμβάνει καπιταλιστικά στοιχεία. Η σχέση καπιταλισμού – Πατριωτικού Παρεμβατισμού μοιάζει με τη σχέση μηχανής – αυτοκινήτου.»Το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής» γράφει ο Ραβέλ, είναι «κοινωνικά ουδέτερο. Το κέντρο του είναι αποκλειστικά οικονομικό. Στοχεύει στην παραγωγή, το κέρδος και τις επενδύσεις, αλλά ως λειτουργίας καθαρά, οικονομική, δεν έχει κοινωνικούς ευαισθησία και σκοπούς». Ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός προσδίδει στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό ένα κοινωνικό στόχο, με το να χρησιμοποιεί την πλουτοπαραγωγική του ικανότητα για την προαγωγή κοινωνικών σκοπών.
Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος, σε χώρες όπως η Σουηδία έχει ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την οικονομική ανάπτυξη με μια φορολογική πολιτική, η οποία επιτρέπει στις καλά οργανωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ευημερούν. Επίσης, πέτυχε να διατηρήσει την παραγωγή και την εργατική απασχόληση σε ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα κατά την διάρκεια περιόδων οικονομικής ύφεσης. Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος έβαλε στο χέρι ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πλούτου που παράγεται από το οικονομικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει σημαντικά πλεονεκτήματα υπέρ των πολιτών. Ταυτόχρονα , πρόσεξε να αφήσει αρκετά περιθώρια κέρδους στις επιχειρήσεις, ώστε να έχουν αυτές την δυνατότητα και το κίνητρο να επαναεπνδύσουν τα κέρδη αυτά στο οικονομικό κύκλωμα και έτσι να παραμένουν παραγωγικές. Αν υπερβολικά μεγάλο μέρος των κερδών περιέχεται στο κράτος – πρόνοιας, η βιομηχανία μαραζώνει και τελικά δεν παράγονται όσα χρήματα απαιτούνται για την εξασφάλιση της πρόνοιας αυτής.
Ο Λ. Κολακόφσκυ πρόσφερε τελευταία ένα χρήσιμο ορισμό του Σοσιαλισμού. «δεν είναι κράτος τελειότητας», είπε, «αλλά κίνηση προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης του αιτήματος για περισσότερη ισότητα, ελευθερία και αποτελεσματικότητα – μια προσπάθεια που αξίζει μόνο κατά το μέρος που οι φορείς της δεν είναι μόνο συνειδητοί της περιπλοκότητας των προβλημάτων, των εγγενών σε κάθε μια από τις παραπάνω επιδιώξεις χωριστά, αλλ΄ επίσης του γεγονότος ότι οι επιδιώξεις αυτές αλληλοπεριορίζονται αμοιβαία και μπορούν να υλοποιηθούν μόνο με τον αμοιβαίο συμβιβασμό». Οι επικριτές του Πατριωτικού Παρεμβατισμού, είτε αριστεροί είναι είτε συντηρητικοί, θα διαμαρτυρηθούν ότι αυτά όλα δεν είναι εύκολα βατά. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους. Θα προσθέσουμε ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε πατριωτική παρέμβαση τη μορφή αυτή. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους, θα προσθέσουμε μάλιστα ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε τη μορφή αυτή της δράσης Σοσιαλισμού ως Πατριωτική Παρέμβαση. – όρος που εκφράζει σαφώς την επιταγή για συνεχή δημοκρατική μεταρρύθμιση, που εμπνέει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό .
Είναι σημαντικό ότι οι Αριστεροί – σοσιαλιστές και οι καπιταλιστές – νεοφιλελεύθεροι στον αγώνα τους εναντίον του Πατριωτικού Παρεμβατισμού δεν έχουν ουσιαστικά να προτείνουν διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις. Μερικοί Αριστεροί μιλούν για την από μέρους των εργαζομένων ανάληψη της διοίκησης των προβληματικών εργοστασίων. Αλλά η βιομηχανική δημοκρατία είναι βασικός στόχος (και με διαφορετικές μορφές συμμετοχή εργαζομένων στα Δ.Σ) με την μεταρρυθμιστική Πατριωτική παρέμβαση και των εργατικών ενώσεων, συνδικάτων, το μέλλον της δεν μπορεί παρά να εξαρτηθεί από τις επιθυμίας των ιδεών των πολιτών, εργατών και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι Αριστεροί σοσιαλιστές δεν βλέπουν μεγάλη χρησιμότητα στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Μέχρι τώρα, όμως, δεν μας πρότειναν μια εναλλακτική λύση, η οποία να μην συνεπάγεται την κεντρικά προγραμματισμένη οικονομία, στα πλαίσια της οποίας όλες οι αποφάσεις παίρνονταν από μια πανίσχυρη γραφειοκρατία, ένα σύστημα φανερά αντιδημοκρατικό και πολύ λίγο αποτελεσματικό. Οι Νεοφιλελεύθεροι πολέμιοι της Παρεμβατικής Δημοκρατίας απορρίπτουν τις σοσιαλδημοκρατικές πεποιθήσεις. Όταν όμως βρίσκονται στην εξουσία δεν κάνουν τίποτα που να τείνει στην αναίρεσή τους. Γνωρίζουν ότι η ανάκληση των μέτρων, στα οποία στηρίζεται το κράτος – πρόνοια, δεν είναι ούτε πρακτικός εφικτή ούτε πολιτικά σκόπιμη.
Η επικρατούσα τάση είναι η τάση για περισσότερη δημοκρατία. Συνεπώς στα κινήματα για περισσότερη δημοκρατία πρέπει να αναζητήσουμε την έκφραση της τρέχουσας πολιτικής ζωτικότητας. Μόνο με την ειλικρινή αγάπη για την μεταρρύθμιση, την βελτίωση και την ενίσχυση της δημοκρατικής κοινωνίας, μπορεί να προκύψει το είδος της πολιτικής βούλησης, που όχι μόνο αποβλέπει στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας, αλλά θέλει να την δει εφαρμοσμένη διεθνώς.
Η τάση αυτή δεν θα ισχυροποιηθεί αν η Πατριωτική Παρέμβαση, όπως την ορίσαμε παραπάνω, δεν συνειδητοποίηση σε όλο της το βάθος την αλήθεια ότι ο Αριστερός σοσιαλισμός και ο Νεοφιλελεύθερο καπιταλισμός αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο στην προσπάθεια για την επίτευξη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Αλλά η τάση αυτή δεν θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τους ανθρώπους που εμπνέονται από τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Θα εξαρτηθεί επίσης από τους απολογητές των δύο υπαρκτών κοσμοθεωριών ( Σοσιαλισμού – καπιταλισμού). Αν οι τελευταίοι εξακολουθούν να περιγράφουν την Πατριωτική Παρέμβαση ως το ασυνείδητο υπηρέτη του ολοκληρωτισμού, θα ανακόψουν ασφαλώς την κίνηση για περισσότερη δημοκρατία. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός είναι ο ιδεώδης και ο απόλυτα συνειδητός υπηρέτης της Δημοκρατίας και όχι εχθρός της, αλλά η κυριότερη ελπίδα της.
ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Οι καλοβολεμένοι ράθυμοι υποτελείς των στείρων ιδεοληψιών που επέβαλαν με τις ατελείς προσεγγίσεις τους την απανταχού παρουσία της Νέας Τάξης πραγμάτων με τα σημερινά οδυνηρά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα προσπαθούν να αποκρούσουν απορριπτικά τον Πατριωτικό, Παρεμβατισμό ή και αρνούμενοι αυτή τούτη την ύπαρξή του. Αν ο κόσμος είναι διηρημένος ανάμεσα στον Καπιταλισμό ( με την έννοια της Δημοκρατίας) και της Αριστεράς ( με την έννοια του ολοκληρωτισμού) που βρίσκεται ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός; Θεωρείται είτε ως ταυτόσημος με τον Καπιταλισμό, είτε ως ρέπουσα πρόταση προς τον ολοκληρωτισμό. Όταν τον καταδικάζουν ταυτόχρονα καπιταλιστές και σοσιαλιστές, – δημοκρατικοί και ολοκληρωτικοί – του κάνουν την τιμή να αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της αυθύπαρκτης παρουσίας του μέσα στον κοινωνικοπολιτικό χώρο.

Κάποιοι διανοούμενοι, σπεύδουν να καταδικάσουν ή να αρνηθούν τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Ο Ζ. Φρ. Ρεβέλ, που το βιβλίο του έκανε του συρμού την έκφραση «ο πειρασμός του ολοκληρωτισμού» , έχει περιγράψει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό ως «πολιτικοοικονομικό σύστημα, που κατόρθωσε να συμφιλίωση εύστοχα τον σοσιαλισμό με την ελευθερία , και την αυτοκυβέρνηση που έχει πετύχει αξιόλογα πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνική δικαιοσύνη και που έχει το πρόσθετο χάρισμα ότι είναι απολύτως υπαρκτό»

Επίσης , ο Ραιημον Αρόν έχει γράψει ότι, κατά την γνώμη του, όλες οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες και οι θεσμοί των « θα εξελιχθούν προς την κατεύθυνση μιας μορφής Σοσιαλισμού, με την ευρύτερη έννοια του όρου. Ο Σοσιαλισμός αυτός, περιοριζόμενος στο ελάχιστο από τις δυνάμεις της δημοκρατικής διαδικασίας, συνεπιφέρει: ένα κρατικό παρεμβατισμό για την εξασφάλιση γενικής ισορροπίας στο κύκλωμα των οικονομικών δραστηριοτήτων και για τον περιορισμό στο ελάχιστο των κοινωνικών αντίκτυπων των αιφνιδίων διακυμάνσεων της οικονομικής λειτουργίας μια κοινωνική νομοθεσία εγγυώμενη βασικά δικαιώματα, ιδίως στους τομείς της παιδείας και της υγείας, μια άμεση και προοδευτικά αυξανόμενης ( όχι αναλογική) φορολογία και τελικά ένα λίγο πολύ ευρύ τομέα δημόσιας οικονομικής δραστηριότητας».

Το ευρύτερο σοσιαλιστικό σύστημα, αλλά και ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός όπως εννοείται από τους Ρεβέλ και Αρόν, δεν είναι ολοκληρωτικό. Είναι φιλελεύθερο. Επίσης δεν είναι καπιταλιστικό, αν και περιλαμβάνει καπιταλιστικά στοιχεία. Η σχέση καπιταλισμού – Πατριωτικού Παρεμβατισμού μοιάζει με τη σχέση μηχανής – αυτοκινήτου.»Το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής» γράφει ο Ραβέλ, είναι «κοινωνικά ουδέτερο. Το κέντρο του είναι αποκλειστικά οικονομικό. Στοχεύει στην παραγωγή, το κέρδος και τις επενδύσεις, αλλά ως λειτουργίας καθαρά, οικονομική, δεν έχει κοινωνικούς ευαισθησία και σκοπούς». Ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός προσδίδει στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό ένα κοινωνικό στόχο, με το να χρησιμοποιεί την πλουτοπαραγωγική του ικανότητα για την προαγωγή κοινωνικών σκοπών.

Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος, σε χώρες όπως η Σουηδία έχει ενθαρρύνει τις επενδύσεις και την οικονομική ανάπτυξη με μια φορολογική πολιτική, η οποία επιτρέπει στις καλά οργανωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ευημερούν. Επίσης, πέτυχε να διατηρήσει την παραγωγή και την εργατική απασχόληση σε ασυνήθιστα υψηλά επίπεδα κατά την διάρκεια περιόδων οικονομικής ύφεσης. Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος έβαλε στο χέρι ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πλούτου που παράγεται από το οικονομικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει σημαντικά πλεονεκτήματα υπέρ των πολιτών. Ταυτόχρονα , πρόσεξε να αφήσει αρκετά περιθώρια κέρδους στις επιχειρήσεις, ώστε να έχουν αυτές την δυνατότητα και το κίνητρο να επαναεπνδύσουν τα κέρδη αυτά στο οικονομικό κύκλωμα και έτσι να παραμένουν παραγωγικές. Αν υπερβολικά μεγάλο μέρος των κερδών περιέχεται στο κράτος – πρόνοιας, η βιομηχανία μαραζώνει και τελικά δεν παράγονται όσα χρήματα απαιτούνται για την εξασφάλιση της πρόνοιας αυτής.

Ο Λ. Κολακόφσκυ πρόσφερε τελευταία ένα χρήσιμο ορισμό του Σοσιαλισμού. «δεν είναι κράτος τελειότητας», είπε, «αλλά κίνηση προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης του αιτήματος για περισσότερη ισότητα, ελευθερία και αποτελεσματικότητα – μια προσπάθεια που αξίζει μόνο κατά το μέρος που οι φορείς της δεν είναι μόνο συνειδητοί της περιπλοκότητας των προβλημάτων, των εγγενών σε κάθε μια από τις παραπάνω επιδιώξεις χωριστά, αλλ΄ επίσης του γεγονότος ότι οι επιδιώξεις αυτές αλληλοπεριορίζονται αμοιβαία και μπορούν να υλοποιηθούν μόνο με τον αμοιβαίο συμβιβασμό». Οι επικριτές του Πατριωτικού Παρεμβατισμού, είτε αριστεροί είναι είτε συντηρητικοί, θα διαμαρτυρηθούν ότι αυτά όλα δεν είναι εύκολα βατά. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους. Θα προσθέσουμε ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε πατριωτική παρέμβαση τη μορφή αυτή. Δεν θα διαφωνήσουμε αναγκαστικά μαζί τους, θα προσθέσουμε μάλιστα ότι αυτός είναι ο λόγος που χαρακτηρίζουμε τη μορφή αυτή της δράσης Σοσιαλισμού ως Πατριωτική Παρέμβαση. – όρος που εκφράζει σαφώς την επιταγή για συνεχή δημοκρατική μεταρρύθμιση, που εμπνέει τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό .

Είναι σημαντικό ότι οι Αριστεροί – σοσιαλιστές και οι καπιταλιστές – νεοφιλελεύθεροι στον αγώνα τους εναντίον του Πατριωτικού Παρεμβατισμού δεν έχουν ουσιαστικά να προτείνουν διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις. Μερικοί Αριστεροί μιλούν για την από μέρους των εργαζομένων ανάληψη της διοίκησης των προβληματικών εργοστασίων. Αλλά η βιομηχανική δημοκρατία είναι βασικός στόχος (και με διαφορετικές μορφές συμμετοχή εργαζομένων στα Δ.Σ) με την μεταρρυθμιστική Πατριωτική παρέμβαση και των εργατικών ενώσεων, συνδικάτων, το μέλλον της δεν μπορεί παρά να εξαρτηθεί από τις επιθυμίας των ιδεών των πολιτών, εργατών και τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι Αριστεροί σοσιαλιστές δεν βλέπουν μεγάλη χρησιμότητα στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Μέχρι τώρα, όμως, δεν μας πρότειναν μια εναλλακτική λύση, η οποία να μην συνεπάγεται την κεντρικά προγραμματισμένη οικονομία, στα πλαίσια της οποίας όλες οι αποφάσεις παίρνονταν από μια πανίσχυρη γραφειοκρατία, ένα σύστημα φανερά αντιδημοκρατικό και πολύ λίγο αποτελεσματικό.

Οι Νεοφιλελεύθεροι πολέμιοι της Παρεμβατικής Δημοκρατίας απορρίπτουν τις σοσιαλδημοκρατικές πεποιθήσεις. Όταν όμως βρίσκονται στην εξουσία δεν κάνουν τίποτα που να τείνει στην αναίρεσή τους. Γνωρίζουν ότι η ανάκληση των μέτρων, στα οποία στηρίζεται το κράτος – πρόνοια, δεν είναι ούτε πρακτικός εφικτή ούτε πολιτικά σκόπιμη.
Η επικρατούσα τάση είναι η τάση για περισσότερη δημοκρατία. Συνεπώς στα κινήματα για περισσότερη δημοκρατία πρέπει να αναζητήσουμε την έκφραση της τρέχουσας πολιτικής ζωτικότητας. Μόνο με την ειλικρινή αγάπη για την μεταρρύθμιση, την βελτίωση και την ενίσχυση της δημοκρατικής κοινωνίας, μπορεί να προκύψει το είδος της πολιτικής βούλησης, που όχι μόνο αποβλέπει στην υπεράσπιση της Δημοκρατίας, αλλά θέλει να την δει εφαρμοσμένη διεθνώς.

Η τάση αυτή δεν θα ισχυροποιηθεί αν η Πατριωτική Παρέμβαση, όπως την ορίσαμε παραπάνω, δεν συνειδητοποίηση σε όλο της το βάθος την αλήθεια ότι ο Αριστερός σοσιαλισμός και ο Νεοφιλελεύθερο καπιταλισμός αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο στην προσπάθεια για την επίτευξη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων. Αλλά η τάση αυτή δεν θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τους ανθρώπους που εμπνέονται από τον Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Θα εξαρτηθεί επίσης από τους απολογητές των δύο υπαρκτών κοσμοθεωριών ( Σοσιαλισμού – καπιταλισμού). Αν οι τελευταίοι εξακολουθούν να περιγράφουν την Πατριωτική Παρέμβαση ως το ασυνείδητο υπηρέτη του ολοκληρωτισμού, θα ανακόψουν ασφαλώς την κίνηση για περισσότερη δημοκρατία. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός είναι ο ιδεώδης και ο απόλυτα συνειδητός υπηρέτης της Δημοκρατίας και όχι εχθρός της, αλλά η κυριότερη ελπίδα της.

ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ